میزان تماس نزدیک و آرامش بخش بین نوزادان و مهرورزان آنها می تواند در سطح مولکولی بر کودکان تاثیرگذار باشد، تاثیری که چهار سال بعد قابل تشخیص است.

 

طبق تحقیقات جدید دانشگاه بریتیش کلمبیا و انیستتو تحقیقات بیمارستان کودکان بریتیش کلمبیا، کودکانی که در دوران نوزادی اضطراب بیشتری تحمل کرده اند و تماس فیزیکی کمتری دریافت کرده اند، در سلول های خود، پروفایل مولکولی ای دارند که نسبت به سن آنها کمتر تکامل یافته است، که تاکیدی بر احتمال عدم پیشرفت بیولوژیکی است.

 

در این مطالعه ۹۴ کودک سالم مورد بررسی قرار گرفتند. محققان از والدین نوزادان پنج هفته ای خواستند تا از تمامی رفتارهای نوزادشان اعم از خواب، غر، گریه، غذا خوردن و نیز زمان مهرورزی همراه با تماس بدنی یادداشت تهیه کنند.

 

از این کودکان در سن ۴.۵ سالگی نمونه DNA سواپ درون دهانی گرفته شد و گروه اصلاح بیوشیمی موسوم به متیلاسیون DNA که طی آن قسمت‌هایی از کروموزوم با مولکولهای ساخته شده از کربن و هیدروژن، تگ میشوند مورد آزمایش قرار گرفت. این مولکول‌ها بعنوان تاریک کننده عمل کرده و میزان فعالیت ژن را کنترل میکنند و بنابراین بر عملکرد سلول ها اثر می گذارند. مقدار متیلاسیون و محلی از دی ان ای که اتفاق می افتد می‌تواند تحت تاثیر شرایط خارجی خصوصاً در زمان کودکی قرار گیرد. این الگوهای اپی ژنتیکی همچنین در طی افزایش سن ما بطور قابل پیش بینی ای تغییر میکنند.

 

دانشمندان تفاوت متیلاسیون معنی داری بین کودکان با ارتباط بالا و با ارتباط پایین در ۵ سایت خاص DNA پیدا کردند. دو تا از آنها در ژن ها دیده میشود، که یکی در سیستم ایمنی و دیگری در متابولیسم درگیر است. با این حال تاثیرات پاییندست این تغییرات اپی ژنتیکی در تکامل و سلامت کودکان هنوز شناخته شده نیستند.

 

کودکانی که شرایط اضطرابی بیشتری را تحمل کرده اند و ارتباط نسبتا کمتری داشتند سن اپی ژنتیکی ای کمتر از مقدار مورد انتظار داشتند. در مطالعات جدید، این اختلاف به شرایط نامساعد سلامتی ارتباط داده شده است.

محققان این تحقیق در نظر دارند نابالغی بیولوژیکی دیده شده در این کودکان و تاثیر آن بر سلامت و تکامل روانشناسی آنها را پیگیری کنند. اگر تحقیقات بعدی یافته ابتدایی را تایید کنند، اهمیت مهیا کردن ارتباط فیزیکی برای نوزادان مضطرب برجسته خواهد شد.

منبع: sciencedaily